De helaasheid der dingen klinkt zowel literair als enorm komisch. In 2006 kwam dit bekendste werk van de Vlaamse auteur Dimitri Verhulst uit. Na een nogal traumatische ervaring op de middelbare school met het Lijsterboekje Problemski hotel was ik nogal huiverig, maar toch wilde ik dit boek een kans geven.  In deze recensie lees je wat ik van deze roman vond. 

Ik was, zoals gezegd, nogal huiverig. Op de havo kregen we het boekje Problemski hotel voorgeschoteld en daar was ik niet zo gecharmeerd van (lees: dit boek is nooit gelezen, alleen de samenvatting). Toen ik De helaasheid der dingen in de winkel voor een scherpe prijs zag liggen, wilde ik dit boek een kans geven. Alleen al om de titel, die zowel lachwekkend werkte als mijn interesse aanwakkerde.

In De helaasheid der dingen keert de schrijver terug naar zijn geboortegrond in Reetveerdegem. We maken kennis met de vader die trots de kroegen van het dorp af fietst om zijn pasgeboren zoontje aan zijn vrienden te tonen, de grootmoeder wier nachtrust al te vaak door de politie verstoord wordt als die een van haar dronken zonen komt afleveren en de werkloze nonkels die meer heil zien in een kampioenschap zuipen dan in een deugdzaam leven. De helaasheid der dingen is zowel een prachtige ode aan als een hilarische afrekening met het dorp van zijn jeugd.

Mooi van lelijkheid

Deze roman is mooi van lelijkheid. Verhulst schetst zijn jeugd, deels aangedikt en verzonnen, in dit boek. Het is dan ook geen autobiografische roman, maar heeft er wel kenmerken van weg. Verhulst woont samen met zijn vader en diens broers (door Dimitri nonkels genoemd) in het dorp Reetverdegem in bij moeder, Dimitri’s grootmoeder. Zijn vader en nonkels zijn zuiplappen eerste klas en komen dan ook geregeld stomdronken thuis. Niet een typische thuissituatie voor een jonge jongen. Dit boek roept dan ook extreem veel gevoelens op. Het is triest, komisch en soms ook zeer emotioneel. Naarmate het verhaal, en ook het leven van Dimitri, vordert, zien we de jongen opgroeien. Zijn vader gaat naar een afkickkliniek om van zijn alcoholverslaving af te komen en Dimitri probeert zich staande te houden in het dorp. Zijn nonkels blijven in hun roes en proberen, niet zoals Dimitri wil, verder te komen in het leven.

Schrijfstijl

Deze roman telt maar 205 pagina’s, maar las niet zo snel als verwacht. Deels komt dat omdat het Vlaams toch echt anders is dan het Nederlands, maar het niveau draagt ook een steentje bij. Dit is geen boek dat je in één ruk uitleest, maar langzaam tot je moet nemen. Sommige passages zijn heftig en roepen verdriet en woede op, terwijl andere je laten glimlachen. Het schetst een beeld, misschien wat overdreven, van een opgroeiende jongen in een nogal bijzonder milieu. Ik zeg schetst, want het boek heeft geen duidelijke lijn. Het zijn voornamelijk losse flarden van gebeurtenissen, waarin er ook in tijd geswitcht wordt.
De helaasheid der dingen is heel levendig geschreven en goed te behappen, mits je de tijd neemt. Een verhaal wat je nog zal bijblijven, al is het maar om de bijzondere gang van zaken in het dorp Reetverdegem.

Dit boek krijgt 3,5 sterren.

Wil je graag nog meer artikelen lezen? Check dan zeker deze links:

Recensie: Mijn zusje, de seriemoordenaar – Oyinkan Braithwaite
Recensie: Stromboli – Saskia Noort
BOOX tipt: 5 romans

Specificaties:

Auteur: Dimitri Verhulst
Uitgeverij: Atlas Contact
Bindwijze: Paperback
Aantal pagina’s: 207 pagina’s
Prijs: €12,99

Wil jij dat jouw recensies gepubliceerd worden op BOOX? Stuur dan een mailtje naar elsemarijn@theboox.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu